Agnieszka Mirahina - Widmowy refren

Widmowy refren – poezja jako orkiestra bez dyrygenta

"Widmowy refren" Agnieszki Mirahiny to poetycki performans, w którym słowa tańczą w rytmie własnych znaczeń, tworząc niezwykłą, wielogłosową symfonię. Jest to poezja, która nie boi się chaosu, gdzie głosy mieszają się, a echa różnych częstotliwości poetyckich splatają się w dźwiękową mozaikę. W wierszach Mirahiny rzeczywistość nie jest ustalonym scenariuszem, lecz żywym, spontanicznym improwizacją. Język staje się scena, a słowa – aktorami, grającymi swobodnie, bez sztywnych reguł. "Rozpisania na głosy tak wchodzi orkiestra / bez narracji na smyczy prowadząc ją smyczkiem" – te słowa doskonale oddają charakter tej poezji.
"Widmowy refren" to podróż w głąb języka, gdzie słowa tracą swoje sztywne znaczenia i stają się płynnym strumieniem myśli i odczuć. Jest to poezja pełna życia, energii i odważnych poszukiwań w świecie dźwięków i znaczeń. Agnieszka Mirahina to autorka trzech tomów poezji, laureatka nominacji do Nagrody Literackiej Gdynia. Jej poezja wyróżnia się eksperymentalnością, zwrotem w stronę dźwiękowej i rytmicznej struktury języka, a także odważnym podejściem do formy i treści.