Aleksander Fredro - Sztuka obłapiania

"Sztuka obłapiania": Młodzieńcza Burza Włosów i Uczuć

"Sztuka obłapiania", pierwotnie znana jako "Wwawolny poemat młodości", to dzieło, które w sposób niezwykle żywiołowy i bezpośredni ukazuje rozbrykane emocje i buntownicze myśli młodego człowieka. Fredro, pisząc ten utwór w 1817 roku, stworzył nie tylko poetycki portret swojej młodości, ale też dał wgląd w ówczesne obyczaje i społeczeństwo. Poematem przetacza się prawdziwa burza, a jej epicentrum stanowi tytułowa "sztuka obłapiania". Młodzieńczy bohater, pełen buntu i nonszalancji, z ironią i humorem opisuje swoje uczucia, odnosząc się do fascynacji płcią przeciwną, przygód i młodzieńczych "swawoli". Utwór stanowi prawdziwą eksplozję młodzieńczej energii. Z jednej strony, autor bezkompromisowo naśmiewa się z konwenansów i zasad, obnażając ich absurd. Z drugiej strony, "Sztuka obłapiania" to również refleksja nad tym, jak łatwo jest dać się ponieść młodzieńczym fantazjom i emocjom. Fredro, choć pisząc o swoich młodości, nie stroni od autoironii. Ukazuje siebie jako młodzieńca, który uczy się życia, popełnia błędy i błądzi, ale również cieszy się z młodzieńczej wolności. W "Sztuce obłapiania" autor wpleciał dużo humoru, nasycając utwór satyrycznymi uwagami i krótkimi, żywiołowymi opowieściami. Pomimo, że "Sztuka obłapiania" to poemat z młodzieńczych lat Fredry, wykazuje się w nim niezwykły talent do obserwacji i tworzenia niezwykle barwnych obrazów. Autor ma zdolność do wyłapywania najistotniejszych cech młodości i prezentowania ich w sposób wyrazisty i niebanalny. To właśnie ten młodzieńczy zapał, połączenie humoru z refleksją, czyni "Sztukę obłapiania" dziełem niezwykle uroczym, ale i mądrym. Fredro, choć w tym czasie zaledwie początkujący pisarz, już wtedy wykazał się zdolnością do wyjątkowego postrzegania świata, które pozwoliło mu stworzyć utwór obdarzony niezwykłą siłą wypowiedzi i charakterem.