Aleksander Puszkin - Jeździec miedziany

Jeździec Miedziany - Puszkinowa oda do Petersburga i jego twórcy

"Jeździec Miedziany", ostatnie z wielkich dzieł Aleksandra Puszkina, to nie tylko epicka opowieść, ale również głęboko osobisty poemat, który przemawia do nas zarówno na poziomie historycznym, jak i psychologicznym. Tytułowe dzieło Falconeta, pomnik Piotra Wielkiego, staje się w tym utworze metaforą imperium i jego twórcy. Puszkin, zamiast skupiać się na biografii cara, koncentruje się na jego wpływie na Rosję i na samym mieście Petersburg. Miasto, które Piotr I wybudował z niczego, staje się sceną dramatu, w który wplątany zostaje Eugeniusz, główny bohater poematu. Puszkin, w swojej analizie Petersburga, stawia się w opozycji do negatywnego wizerunku miasta stworzonego przez Adama Mickiewicza w "Dziadach". W "Jeździecu Miedzianym" Petersburg jawi się jako miasto pełne energii, tętniące życiem, choć zarazem przesiąknięte atmosferą mrocznej tajemnicy. W poemacie obserwujemy nie tylko zmagania Eugeniusza z rzeczywistością, ale także wewnętrzny konflikt Puszkina. Z jednej strony fascynuje go postać Piotra I, jego wizjonerstwo i determinacja, z drugiej strony dostrzega cienie władzy, jej wpływ na losy jednostki i tragiczne konsekwencje nieokiełznanej ambicji. "Jeździec Miedziany" to więcej niż tylko poemat o historii - to refleksja nad rolą człowieka w obliczu wielkich przemian, nad marzeniami i rozczarowaniami, a także nad nieuchronnym związkiem jednostki z historią. Aleksander Puszkin, jeden z najwybitniejszych poetów rosyjskich, zasłynął zarówno ze swych lirycznych utworów, jak i z epickich dzieł, które do dziś inspirują czytelników.