Aleksander Wat - Dziennik bez samogłosek

Zanurzenie w odmętach pamięci: "Dziennik bez samogłosek" Aleksandra Wata

"Dziennik bez samogłosek" to nie jest zwykły dziennik. To labirynt refleksji, strzępów wspomnień i gorzkich prawd, którymi Aleksander Wat, niczym Ariadna nićmi, prowadzi nas przez meandry swojego życia. Stanowi on swoisty kontrapunkt, a zarazem uzupełnienie monumentalnego "Mojego wieku", monumentalnej autobiograficznej opowieści o człowieku uwikłanym w tryby historii. Książga, złożona z trzech części, stanowi kronikę wewnętrznych zmagań autora, ukazując ewolucję jego myśli w obliczu dramatycznych doświadczeń. "Moralia", otwierające tom, to zbiór luźnych notatek, błyskotliwych aforyzmów i anegdot, które niczym iskry rozświetlają mrok egzystencjalnych rozterek. To zapis poszukiwania sensu w świecie naznaczonym przez totalitaryzm, cierpienie i śmierć. Tytułowy "Dziennik bez samogłosek" przenosi nas w lata 60-te, do Paryża i Berkeley. To tutaj, z dala od ojczyzny, Wat zmaga się z traumą przeszłości, próbując nadać sens swojemu życiu na emigracji. Zapiski z tego okresu naznaczone są poczuciem wyobcowania, rozpaczą, ale i niegasnącą wolą walki o prawdę. Zamykające tom "Kartki na wietrze", powstałe w ostatnich latach życia poety, to przejmujące świadectwo zbliżania się ku kresowi. Osłabiony chorobą Wat konfrontuje się z nieuchronnością śmierci, nie tracąc jednak przenikliwości umysłu i charakterystycznej dla siebie ironii. "Dziennik bez samogłosek" to lektura wymagająca, ale i niezwykle poruszająca. To zapis wewnętrznej walki jednostki z nieludzkim systemem, poszukiwania sensu w obliczu absurdu i próby ocalenia człowieczeństwa w świecie pogrążonym w chaosie. Aleksander Wat przeszedł do historii literatury jako poeta, prozaik, eseista, ale przede wszystkim – jako bezkompromisowy świadek swojej epoki.