Andrzej Stasiuk - Grochów

Grochów: Kropka na końcu życia

„Grochów” Andrzeja Stasiuka to zbiór czterech opowiadań, które w swojej prostocie i bezpretensjonalności uderzają w najgłębsze struny ludzkiej egzystencji. To opowieść o umieraniu i życiu, o tym, jak nieuchronnie zbliża się koniec, ale jak równocześnie jest on tak blisko, tak namacalny, tak niemal dotykowy. W "Grochowie" Stasiuk wprowadza nas do świata, w którym ludzie i zwierzęta żyją w bliskiej symbiozie, gdzie przeszłość i teraźniejszość splatają się w jedną nić, a śmierć jest nie tylko końcem, ale także początkiem czegoś nowego. Znajdziemy tu opowieść o babce, wierzącej w duchy, która „cała w czerni, szczupła i spokojna”, przechodzi do świata, który zawsze był obok, o Guściu, który choć niewiele już może powiedzieć, złośliwie pluje pestkami, a także o przyjacielu, który „odlatując przez komin”, przynosi zapach pociągu do Łupkowa, dzikich jabłoni na ulicy Makowskiej i chłodnej wiosny w portowym Piranie. Każde z opowiadań to melancholijna refleksja nad przemijaniem, nad pięknem życia i brutalnością śmierci. To opowieść o tym, jak staramy się pogodzić się z nieuchronnością końca, a jednocześnie jak bardzo się go boimy. Andrzej Stasiuk, znany z minimalistycznego stylu i głębokiej refleksji, w „Grochowie” tworzy intymne i poruszające obrazy, które pozostają w pamięci długo po zamknięciu książki.