Anna Branicka-Wolska - Miałam szczęśliwe życie. Ostatnia z Branickich

Niewiele życiorysów splata ze sobą tak wyraźnie dwie epoki, dwa światy, które dzieliła przepaść wojny. Anna Branicka-Wolska, ostatnia z rodu Branickich, zabiera nas w podróż do krainy utraconej młodości, gdzie wśród arystokratycznych salonów i rozległych posiadłości czas płynął wolniej, a przyszłość jawiła się niczym bajkowa opowieść. Widzimy ją oczami wyobraźni, młodą dziewczynę, której życie toczyło się rytmem balów, konnych przejażdżek i beztroskich zabaw w cieniu historii. W Wilanowie, klejnocie rodowej korony, Anna dorastała otoczona legendą Jana Sobieskiego, a pamiątki po wielkim królu – jak choćby namiot wezyra przywieziony spod Wiednia – stanowiły naturalny element codzienności. Nadchodząca wojna brutalnie przerwała ten idylliczny sen. Sale balowe zamieniły się w szpitalne oddziały, a delikatne suknie ustąpiły miejsca surowości wojennej codzienności. Duch walki o wolność, tak głęboko zakorzeniony w rodzie Branickich, odżył w sercu młodej Anny. Z odwagą i determinacją włączyła się w konspiracyjną działalność, niosąc pomoc potrzebującym i narażając własne życie dla dobra ojczyzny. Kres walk przyniósł jednak nie tylko wyzwolenie, ale i gorzki smak sowieckiej okupacji. Los arystokracji, dotąd uprzywilejowanej warstwy społecznej, odmienił się diametralnie. Anna, wraz z rodziną i innymi przedstawicielami przedwojennej elity, została zesłana w głąb Rosji, gdzie doświadczyła na własnej skórze okrucieństwa systemu. Powrót do Polski po latach tułaczki nie był powrotem do dawnego życia. Utracony majątek, zniszczony świat i bolesna rozłąka z ukochanym Januszem odcisnęły piętno na jej duszy. Mimo to, Anna Branicka-Wolska nie poddała się. Z godnością i niezłomnością stawiała czoła kolejnym wyzwaniom, budując nowe życie w powojennej rzeczywistości. W swoich poruszających wspomnieniach "Miałam szczęśliwe życie" Anna Branicka-Wolska odsłania przed nami nie tylko historię własnego życia, ale i portret całego pokolenia naznaczonego wojną. To opowieść o utracie, tęsknocie i sile ducha, która pozwoliła przetrwać najtrudniejsze chwile. To również świadectwo minionej epoki, świata, który bezpowrotnie przeminął, pozostawiając po sobie jedynie wspomnienia. Autorka, Anna Branicka-Wolska, to postać godna podziwu - kobieta niezłomna, która mimo przeciwności losu zachowała hart ducha i wiarę w lepsze jutro.