Anna Świrszczyńska - Budowałam barykadę

"Budowałam barykadę" - Anna Świrszczyńska: Miniatury tragedii

"Budowałam barykadę" Anny Świrszczyńskiej to nie tylko poezja, to świadectwo. Świadectwo wojny, opowiedziane językiem, który może wydawać się niezwykły dla tematu, jaki porusza. Autorka, wychowanka malarskiej pracowni i miłośniczka średniowiecznej poezji, używa w swoich wierszach stylu miniatur, który w tym kontekście staje się niezwykle wymowny. Poeta Czesław Miłosz, w swoim eseju "Świadectwo poezji", opisuje drogę Świrszczyńskiej do stworzenia "Budowałam barykadę". Autorka, uczestniczka Powstania Warszawskiego, przez lata próbowała odtworzyć w wierszach tragedię stolicy. Jej pierwsze próby, zbyt patetyczne i wielomówne, były niszczone. Dopiero po trzydziestu latach od zakończenia wojny, Świrszczyńska odnalazła styl, który zadowalał ją - miniaturowy, który odnalazła w swojej młodości, ale tym razem użyty do ukazania nie malarskich reminiscencji, ale tragedii wojennej. W "Budowałam barykadę" nie ma patosu, nie ma wyolbrzymiania. Są krótkie, precyzyjne obrazy: budowa barykad, szpitale w piwnicach, domy zapadające się od bomb, groby w schronach. Świrszczyńska nie opisuje walk, nie przedstawia strategii, nie glorifikuje walki. Pokazuje cierpienie, strach, ból, ale przede wszystkim ukazuje bezradność człowieka wobec wojny. "Budowałam barykadę" to poezja minimalistyczna, ale niezwykle poruszająca. To poezja, która ukazuje prawdziwe oblicze wojny, bez heroicznych mitów, bez fałszywego optymizmu. To poezja, która pozostaje w pamięci długo po zamknięciu książki. Anna Świrszczyńska (1920-1991) była poetką, prozaikiem i tłumaczką. Jest autorką wielu tomów poezji, w tym "Budowałam barykadę", "Śmierć w cieniu", "Dziewczyny z moich snów".