Artur Sandauer - O sytuacji pisarza polskiego pochodzenia żydowskiego w XX wieku (Rzecz, którą nie ja powinienem napisać...)

"Rzecz, którą nie ja powinienem napisać..." - labirynty toższości w cieniu Zagłady

Artur Sandauer, krytyk literacki, eseista, żołnierz września, więzień obozów koncentracyjnych, w "Rzecz, którą nie ja powinienem napisać..." stawia pytania fundamentalne - o tożsamość, o miejsce w świecie naznaczonym Zagładą, o prawo do głosu w obliczu niewyobrażalnej traumy. Książka, będąca połączeniem eseju, pamiętnika i gorzkiej refleksji nad losem pokolenia, to świadectwo głęboko osobiste, a jednocześnie uniwersalne w swojej wymowie. Sandauer, pisarz "polskiego pochodzenia żydowskiego", jak sam o sobie pisze, obnaża paradoksy własnej egzystencji. Z jednej strony, głęboko zakorzeniony w polskiej kulturze, z drugiej - naznaczony piętnem inności. Ta "polska żydowskość" staje się dla niego źródłem zarówno siły, jak i cierpienia. Autor analizuje antysemityzm, który wsiąkł w polską rzeczywistość, ukazując jego mechanizmy i konsekwencje.
"Rzecz, którą nie ja powinienem napisać..." to bolesne rozliczenie z przeszłością, próba zrozumienia historii, która nie mieści się w żadnych schematach. Sandauer nie unika trudnych pytań, stawiając też pytania o odpowiedzialność, współudział, milczenie. Książka, choć napisana w latach 80-tych, zachowuje przerażającą aktualność. W czasach narastających napięć narodowościowych i antysemickich hasał, głos Sandauera wybrzmiewa z szczególną mocą, stanowiąc przestrzeń do refleksji nad kondycją człowieka w świecie nadal naznaczonym piętnem nietolerancji. Artur Sandauer, niezłomny duch, mistrz słowa, do końca życia pozostał wierny swoim przekonaniom, walcząc o prawdę i sprawiedliwość.