Bartosz Suwiński - Bliki

Bliki: Świat w szarości, a język w oporze

W "Blikach" Bartosza Suwińskiego świat ukazuje się w szarej, stonowanej tonacji. To nie jest jasny, radosny obraz, jaki malował autor w swojej poprzedniej książce, "Sehir". Tu język tężeje, staje się gęsty, pełen napięcia i sprzeczności. "Kończą się obroty ust" - pisze Suwiński, jakby dając do zrozumienia, że słowa tracą swoją łatwość, stają się ciężarem.
Suwiński patrzy na świat z niezwykłą intensywnością, pozbawioną złudzeń. W jego poezji odczuwamy schyłkowy klimat, a jednocześnie widzimy niezłomny opór poety wobec tej szarości. To opór, który wyraża się w języku, który zmaga się z "nadmiarem słońca" i szuka schronienia w "piątej stronie" - miejscu wyjścia poza rzeczywistość. "Bliki" to nie miejsce na łatwe zadowolenie. Poeta zaprasza czytelnika w głąb "trudnego lasu tradycji", gdzie pośród "wici" rozsnutych pomiędzy rzeczami i przeszłością poezji, należy odnaleźć własną ścieżkę. To poezja wymagająca uwagi, skupienia, pozwala nam "rysować ciepłym oddechem", "grać na zwłokę" i "zobaczyć więcej". Bartosz Suwiński to poeta o niezwykłej wrażliwości, który w swoich tekstach tworzy gęstą i sugestywną atmosferę, zanurzając czytelnika w świecie pełnym sprzeczności i zagadkowych obrazów.