Beata Patrycja Klary - Zabawa w chowanego

Zabawa w chowanego - poezja jako tlen w naczyniach

W "Zabawie w chowanego" Beata Patrycja Klary stawia czoła nieuniknionemu. Śmierć, jako nieodłączny element egzystencji, staje się punktem wyjścia do refleksji nad rolą poezji w obliczu przemijania. Klary, niczym chłodny chirurg, rozkłada człowieka na części pierwsze. Człowiek to "białko i tlen pchany przez naczynia" - obraz surowy, pozbawiony sentymentalizmu. Nie ma tu miejsca na złudzenia, ideologię, jedynie metafizyczny minimalizm, który uderza w czytelnika siłą i autentycznością. Wiersze Klary przypominają metafizyczne rozważania Jacka Dehnela ("Brzytwa okamgnienia"), jednocześnie odwołując się do tematyki "Lacrimosy" Radosława Kobierskiego, który w poezji szukał ukojenia po śmierci ojca. W "Zabawie w chowanego" poezja nie jest jednak narzędziem do ucieczki od rzeczywistości, ale próbą odpowiedzi na fundamentalne pytania o życie i śmierć. Klara kwestionuje tradycyjne funkcje poezji. Poeta nie szuka już samorodków, nie buduje wyidealizowanych światów. Jego zadaniem jest stawienie czoła rzeczywistości, nawet jeśli jest ona brutalna. "Zabawa w chowanego" to tom wierszy, który nie unika bólu i rozpaczy, ale jednocześnie szuka w nich źródeł nadziei. To poezja o tragedii istnienia, ale także o nieustającym poszukiwaniu sensu w obliczu nieuchronnego końca. Beata Patrycja Klary to polska poetka, której twórczość cechuje metafizyczny minimalizm i chłodny, ale trafny ogląd rzeczywistości.