Bolesław Leśmian - Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych

"Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych" - Leśmianowskie memento mori

"Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych" to poemat dramatyczny Bolesława Leśmiana, dzieło wielkie i niepowtarzalne, które dopiero w 1998 roku doczekało się wydania w osobnej publikacji. Jego pojawienie się było wydarzeniem dla polskiej poezji, otwierając nowy rozdział w badaniu późnej twórczości Leśmiana. Ten monumentalny utwór, najobszerniejszy spośród późnych dramatów poety, stanowi prawdziwą ucztę dla miłośników poezji. Leśmian w swojej twórczości sięga po wielką tradycję polskiego wiersza, nawiązując do przedromantycznych wzorców. "Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych" napisany został trzynastozgłoskowcem, rytmem nawiązującym do dzieł Mickiewicza, w tym do "Pana Tadeusza". Ta klasyczna forma nadaje utworowi ponadczasową wymowę, uświadamiając czytelnikowi, że wspólna historia poezji jest nieustannie obecna w najnowszych dziełach. "Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych" to dramatyczna wizja ludzkiego życia i śmierci, pełna mistycznych i symbolicznych obrazów. Leśmian pokazuje nam świat po śmierci, świat zwierzęcego instynktu i prymitywnego zachowania. Jest to świat pozbawiony wszelkich ludzkich wartości, gdzie obyczaje uległy dzikiemu zdziczeniu, a cywilizacja jest tylko bledym cieniwem dawnych czasów.
Leśmian w swoim dramacie stawia pytania o sens życia, o granice cywilizacji i o znaczenie tradycji. W tłoku symboli i obrazów odnajdujemy głęboką refleksję o życiu i śmierci, o ludzkiej naturze i o tym, co pozostaje po nas, gdy zostawiamy ten świat. "Zdziczenie Obyczajów Pośmiertnych" to poemat, który skłania do refleksji i zaprasza do głębszego zgłębienia tajemnic ludzkiej istoty. Bolesław Leśmian był poetą niezwykle oryginalnym, którego twórczość charakteryzuje się głębią mysli, mistycznym nastrojem i niesamowitym bogactwem języka.