Cezary Sikorski - Monadologia stosowana

"Monadologia Stosowana" Cezarego Sikorskiego to książka, która zanurza czytelnika w głębokim morzu samotności, odczuwanej nie jako izolacja, ale jako bolesna bliskość, która potęguje uczucie odrębności. Książka jest jak dialog prowadzony we dwoje, we troje, a w końcu w tłumie, który paradoksalnie jeszcze bardziej uwypukla poczucie samotności. To Księga Niedopasowania, gdzie słowa nie znajdują odpowiednich zdarzeń, pytania nie znajdują odpowiedzi, a marzenia nie znajdują spełnienia. Jednak "Monadologia Stosowana" to także książka o miłości, namiętności i spełnieniu, o niemożliwości porozumienia, sile seksualności i niszczących obsesjach. Te dwa porządki - samotność i pragnienie połączenia - splatają się ze sobą, nadając sens każdej frazie. W opozycji między nimi rozgrywają się dramaty monadologii stosowanej, dramaty słów, które wciąż są za dużo, a jednak docierają donikąd. Dominują pauzy, milczenie, niedomówienia, tworząc samoistność monologu. "Monadologia Stosowana" to tragiczne przedstawienie pomyłek w teatrze seksualnej i biologicznej reprodukcji marzeń, w którym główne role odgrywają Eros i Tanatos, emocje i popędy elementarne. To nie jest opowieść o początku, ani o środku, tu w każdej frazie czuje się niedobór czasu, kurczą się minuty, a sekundy stają się niezauważalne. Przeżycia dawno przestały być epickie, brak w nich poetyckiej konsekwencji, formują się raczej w przypisy, napomnienia, odnośniki. Odradza się wiara w monosylaby. Podmiot wciąż żyje, nie do końca umiera, ale jego relacje ze światem - zamierają. Cezary Sikorski jest poetą, eseistą i krytykiem literackim, znanym z eksplorowania ludzkiej psychiki i złożonych relacji międzyludzkich w swoich utworach.