Charles Bukowski - Zapiski starego świntucha

Zapiski starego świntucha: Bukowski bez ogródek

W "Zapiski starego świntucha", Charles Bukowski otwiera przed nami swój prywatny świat - świat gorzkiego humoru, nieokiełznanych emocji i surowej prawdy o życiu. Książka to zbiór felietonów, które Bukowski pisał na łamach kalifornijskiego czasopisma w latach 60., a które teraz, w nowym wydaniu Noir sur Blanc, ukazują nam pisarza w pełnej krasie.
To nie tylko portret artysty w pełnym rozkwicie, ale przede wszystkim zapis jego refleksji na temat życia, śmierci, miłości, samotności i wszystkiego, co stanowi o ludzkiej egzystencji. Bukowski nie unika trudnych tematów, pisze o seksie, alkoholu, przemocy, bezradności. Ale robi to z niespotykaną szczerością i bezkompromisową brutalnością, która budzi jednocześnie odrazę i fascynację.
W "Zapiski starego świntucha" nie znajdziemy idealistycznego poglądu na świat, nie ma tu lukru ani taryfy ulgowej. Bukowski zderza czytelnika z rzeczywistością w sposób ostry, czasem wręcz brutalny, ale zawsze autentyczny. Jego słowa to cios w samo serce, ale jednocześnie uwalniająca dawka prawdy, której często tak bardzo potrzebujemy.
Książka to nie tylko literacki popis Bukowskiego, to także portret mężczyzny walczącego z demonami, zgorzkniałego i samotnego, ale jednocześnie spragnionego miłości i akceptacji. W jego słowach rozpoznajemy tęsknotę za bliskością, za prawdziwymi emocjami i za światem, który nie jest okrutny i pozbawiony sensu.
Charles Bukowski, pisarz, który potrafił obnażyć duszę człowieka w sposób surowy i bezwzględny, ale jednocześnie głęboko przejmujący.