Daphne du Maurier - Makabreski

Makabreski - gdzie rzeczywistość staje się przerażającą fikcją

Daphne du Maurier, autorka znana z mrocznych romansów jak "Moja kuzynka Rachela" czy "Rebeka", w "Makabreskach" odsłania zupełnie inne oblicze swojego talentu. Zbiór sześciu krótkich opowiadań, zamiast szokować, snuje opowieści o niepokoju, który wdziera się w duszę niczym zimny wiatr. "Ptaki", pierwsze opowiadanie w zbiorze, inspirowało nawet samego Alfreda Hitchcocka. Nat Hocken, inwalida wojenny, samotnik spędzający czas na obserwacji ptaków, zauważa dziwne zachowanie ptasich stad na pobliskim półwyspie. Niespokojne, agresywne, wdzierają się do jego domu, atakując jego dzieci. Nata dręczy niepokój, który inni ignorują, odrzucając jego obserwacje jako wymysły. To krótkie opowiadanie, o statycznej fabule, buduje napięcie i poczucie beznadziejności. Nie ma tu krwawych opisów ataków, ale to właśnie klimat, atmosfera grozy, sprawia, że dreszcz przechodzi po plecach: "Nie dostrzegł żadnego śladu życia. Oprócz ptaków na polach, nie było nic. Czekających ptaków. Niektóre z nich spały z wciśniętymi pod pióra dziobami. – Powinny się raczej pożywiać – mruknął do siebie – a nie stać tak bezczynnie. Wtedy zrozumiał. One pękały z przejedzenia. Najadły się do syta tej nocy. Dlatego nie ruszały się rano..." "Makabreski" to zbiór różnorodnych opowieści: spotkanie z duchami zmarłej córki ("Nie oglądaj się teraz"), dziwny efekt operacji ("Niebieskie soczewki"), śmierć i jej odzwierciedlenie ("Jabłoń"), niepohamowana chęć zabijania ("Alibi") i mroczne ostrzeżenia o niebezpieczeństwach ukrytych w morzu ("Nie po północy"). Każda opowieść, mimo odmiennej tematyki, emanuje niepokojem, który nie pozwala czytelnikowi zapomnieć o tym, co przeczytał. Daphne du Maurier to autorka, która z łatwością przenosi czytelnika do świata, w którym rzeczywistość miesza się z fikcją, a granice między nimi zacierają się, wywołując w nas niepokój, który pozostaje długo po skończeniu lektury.