Dariusz Suska - Wszyscy nasi drodzy zakopani

Wszyscy nasi drodzy zakopani - taniec na granicy nicości

Wiersze Dariusza Suski w tomie "Wszyscy nasi drodzy zakopani" to nie melancholijne rozpamiętywanie, ale tańczące na krawędzi nicości zwłoki, które w rytmicznych wersach występują w groteskowym teatrze śmierci i przemijania.
Suski nie boi się poetyckich eksperymentów. Zderza okruchy pamięci z zaklęciami i konceptami, dowcipy z zaskakującymi puentami, kreując zaświaty, które nie są melancholijne, ale namacalnie obecne jak powracający obraz. Śmiech, absurdalny i niepowstrzymany, jest tutaj najważniejszym elementem obrony przed strachem przed niczym.
W tomie "Wszyscy nasi drodzy zakopani" pojawiają się wszyscy: nie narodzeni do życia, ci, co żyli w sam raz, pogodzeni i smutni - każdy ma tu swój poetycki czas. To czas bez elegii, bez wzniosłości, bez konwencji.
Dariusz Suski w swoim debiutanckim tomie "Wszyscy nasi drodzy zakopani" wykreował oryginalny świat pełen czarno-białych kontrastów: śmierć i śmiech, melodramat i groteska, mrok i światło. To poezja niekonwencjonalna, wyrazista, pełna mocy i autentyczności.
Dariusz Suska, laureat wielu nagród literackich, jest jednym z najbardziej ciekawych głosów współczesnej poezji polskiej.