Edwar al-Kharrat - Wzgórze Apollina

W poszukiwaniu zaginionego czasu nad brzegiem Nilu

„Kharrat – Wzgórze Apollina” to nie tylko tytuł książki Edwara al-Kharata, ale i metafora podróży w głąb pamięci, do krainy dzieciństwa spędzonego w cieniu starożytnych ruin. To tam, w niewielkiej wiosce at-Tarana, nad brzegiem majestatycznego Nilu, bije serce opowieści utkanej z nostalgii, młodzieńczych uniesień i sekretów skrywanych przez egipską prowincję.

Autor, niczym archeolog odkurzający warstwy historii, z czułością wydobywa na światło dzienne wspomnienia letnich dni u dziadków. Smak dojrzewających w słońcu owoców, zapach rozgrzanej ziemi i szum wiatru niosącego echa dawnych legend – te zmysłowe obrazy ożywają na kartach książki, tworząc niezwykle sugestywny obraz Egiptu, dalekiego od turystycznych stereotypów.

Wśród opisów beztroskich zabaw, pierwszych zauroczeń i niepokojów dorastania, wyłania się portret społeczności naznaczonej tradycją, ale i otwartej na zmiany. Al-Kharrat z empatią i przenikliwością ukazuje życie mieszkańców at-Tarana, ich codzienne troski, radości i tajemnice, które niczym skarby spoczywają w cieniu Wzgórza Apollina – opuszczonego stanowiska archeologicznego, będącego niemym świadkiem historii.

„Kharrat – Wzgórze Apollina” to jednak nie tylko sentymentalna podróż do przeszłości. To również gorzka refleksja nad współczesnością, nad kondycją człowieka uwikłanego w wir nowoczesnego świata. Autor, z perspektywy dziecka Nilu, zadaje pytania o cenę postępu, zachłanność cywilizacji i miejsce dla tradycji w zglobalizowanym świecie. Jego spostrzeżenia, podszyte melancholią, skłaniają do refleksji nad kierunkiem, w jakim zmierza ludzkość.

Edwar al-Kharrat – uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych pisarzy egipskich – w mistrzowski sposób łączy wątki autobiograficzne z uniwersalnym przesłaniem. Jego proza, poetycka i pełna subtelnych metafor, zachwyca plastycznością języka i głębią refleksji.