Emil Zegadłowicz - Siedem pieśni zgrzebnych

Siedem pieśni zgrzebnych - poetycka podróż w głąb duszy

"Siedem pieśni zgrzebnych o Janie Kasprowiczu" to unikatowe dzieło poetyckie Emila Zegadłowicza, wydawane jedynie raz, w 500 egzemplarzach, w 1927 roku przez Towarzystwo Miłośników Książki. Tom ten stanowi niezwykłą podróż w głąb ludzkiej duszy, odbijając się echem od życia i twórczości Jana Kasprowicza. Zegadłowicz w "Siedem pieśni zgrzebnych" nie tyle portretuje swojego mistrza, co oddaje głębokie, intymne refleksje o istocie poezji, o tragizmie i pięknie egzystencji. Używając ostrych, zgrzebnych metafor, autor odkrywa nagi, surowy obraz ludzkiej duszy, odkrywając jej najgłębsze tajemnice. W każdym wersze "Siedem pieśni zgrzebnych" pojawia się tęsknota za idealnym, nieosiągalnym światem, ale również ból i rozczarowanie światem realnym. Poeta z niezwykłą szczerością odkrywa swoje emocje, swą wrażliwość i swoje pojmowanie sztuki. "Siedem pieśni zgrzebnych" to dzieło głęboko osobiste, ale równocześnie uniwersalne, przenikające do rdzenia wszystkich ludzi poszukujących sensu i prawdy. Tom ten, choć wydawał się niepozorny w swej skromnej formie, okazał się bardzo ważnym elementem twórczości Emila Zegadłowicza. W "Siedem pieśni zgrzebnych" autor wyraził swą głęboką współczucie dla tragicznego losu Jana Kasprowicza, ale również odkrył w sobie własne potrzebę wypowiedzenia prawdy o życiu i o sztuce. Emil Zegadłowicz, poeta, eseista i krytyk literacki, był jednym z najważniejszych twórców polskiego modernizmu.