Erazm z Rotterdamu - Pochwała głupoty

Pochwała Głupoty - satyra na ludzką naturę

"Pochwała Głupoty" to nie tylko ironiczna pochwała głupoty, ale przede wszystkim gorzka satyra na renesansowe społeczeństwo. Erazm z Rotterdamu, z wirtuozerią pióra i cynicznym humorem, ukazuje groteskowe oblicze ludzi, ich ułomności i namiętności, obnażając hipokryzję i moralny upadek. Głównym bohaterem książki jest sama Głupota, która, jak twierdzi autor, panuje nad światem. W swoim hymnie do własnej osoby, Głupota wylicza swoje liczne zasługi dla ludzkości. Pokazuje, że bez niej nie byłoby wojen, prześladowań religijnych, ani ambicji, które prowadzą do upadku. Z jej perspektywy, to właśnie głupcy są prawdziwie szczęśliwi, gdyż nie obciążają się troskami i nie rozpamiętują swoich błędów. Erazm z Rotterdamu, ukrywając się pod maską Głupoty, celnie atakuje ówczesne realia. Ostro krytykuje przekupstwo i korupcję, które panują wśród duchownych, hipokryzję i rozwiązłe obyczaje, które szerzą się w kościele. Nie oszczędza też arystokratów, których próżność i megalomania prowadzą do wyniszczenia. "Pochwała Głupoty" to nie tylko ostra satyra, ale także trafna diagnoza ludzkich słabości. Erazm, choć krytykuje, nie pozbawia swoich bohaterów człowieczeństwa. W jego satyrze można odnaleźć śmiech, ale i refleksję. To książka, która po dziś dzień zachwyca swym humorem i aktualnością.
Erazm z Rotterdamu (1466-1536) był humanistą, teologiem i pisarzem, którego dzieła, jak "Pochwała Głupoty", stały się symbolem renesansowego krytycyzmu i ducha wolności.