Ewa Izabella Glińska - Pomiędzy

Pomiędzy: Między Echem Przeszłości a Dryfem Współczesności

W debiutanckim tomie poezji Ewy Izabeli Glińskiej, "Pomiędzy", tkwi nie tylko tytułowa dwuznaczność, ale i głębokie zanurzenie w ludzkiej egzystencji. To liryczny zapis o wyobcowaniu i alienacji, o kobiecym doświadczeniu samotności. Glińska prowadzi czytelnika przez meandry swojej historii, rozpoczynając od wspomnień z dzieciństwa. Odbija się w nich echo przeszłości – babcia Sania, Rosjanka, dziecięca gra w „dni i noce”, które stają się metaforą upływu czasu. W tej grze, jak w rzucie monetą, tkwi niepewność, losowość i wróżba. Autorka odważnie eksploruje kobiecość, nie stroniąc od erotyzmu i ekspresji seksualności. W połączeniu z intymnymi fotografiami, które tworzą swoisty album, tom ten staje się nie tylko zbiorem wierszy, ale i świadectwem kobiety w jej złożoności. „Pomiędzy” to jednak nie tylko portret kobiecy, ale i głęboka refleksja o naturze pisania, o poszukiwaniu sensu w kreowaniu własnej poezji. Glińska zadaje pytanie o znaczenie tworzenia w świecie, gdzie „noc jest tylko dekoracją” i rzeczywistość staje się sceną pełną pozornie niezwiązanych ze sobą rekwizytów. W swoich wierszach autorka często posługuje się obrazem „dryfowania”, poddania się prądom losu i zewnętrznym mocom. Jednak czy to poddanie się, czy raczej ironiczne spojrzenie na rzeczywistość? W końcu „coraz częściej zamykam się w sobie, dryfuję/ po krzywiźnie lustra,/ od siebie”. "Pomiędzy" to próba ucieczki od miasta, mężczyzny, codziennej małości. Ale czy jest to ucieczka udana? Czy Glińska odnajduje spokój w tym „pomiędzy”? To pytania, które zadają się same i na które każdy czytelnik musi znaleźć własną odpowiedź. Ewa Izabella Glińska, w swoim debiucie, udowadnia, że siła poezji tkwi w autentyczności, w prostocie i w zdolności do dotknięcia najgłębszych ludzkich emocji.