Ewa Morycińska-Dzius - Rozsypane fotografie

W szufladzie spoczywały okruchy pamięci. Czarno-białe, nadgryzione zębem czasu fotografie, niektóre z poszarpanymi krawędziami, jakby przeszłość broniła się przed zapomnieniem. Każdy kadr to osobna opowieść, okienko do okupowanej Warszawy, tętniącej w sercu małej dziewczynki, która z czasem stała się kronikarką tamtych dni. Ewa Morycińska, bo o niej mowa, z czułością i pietyzmem składa rozsypane puzzle wspomnień, własnych i tych usłyszanych od bliskich. Wystarczy drobny szczegół, by uruchomić lawinę obrazów: babcia, symbol odwagi, walcząca o wolność w aromacie perfum, skrywających arsenał i noworodki ocalone z piekła getta. Schron przy Puławskiej, gdzie warkot silników mieszał się z dziecięcym śmiechem i rodziły się przyjaźnie na całe życie. Leopold Staff, ukochana ciocia Janina Pollakówna, ikona warszawskich deski, kawiarnia "U Aktorek", tchnąca nutą normalności w sercu wojennej zawieruchy. Ale są i obrazy naznaczone cieniem: głód, strach o ojca-powstańca, zbieranie kartofli na polu, gdzie każdy krok mógł być tym ostatnim. "Dzius - Rozsypane fotografie" to hołd złożony bohaterom codzienności, którzy w obliczu grozy potrafili zachować człowieczeństwo. To zapis bolesnej, a zarazem niezwykłej epoki, opowiedzianej z perspektywy dziecka, które patrzyło na świat z ufnością i nadzieją. Ewa Morycińska – autorka o wielkiej wrażliwości, z drobiazgowością dokumentuje czasy wojenne i powojenne, przybliżając czytelnikom realia życia codziennego w okupowanej stolicy.