Ewelina Lao - Nie pozwól zabić dnia

Nie pozwól zabić dnia – modlitwa o życie w poezji Eweliny Lao

Tomik "Nie pozwól zabić dnia" to nie tylko tytuł, to wręcz modlitwa, prośba o to, aby życie trwało jak najdłużej. W wierszach Eweliny Lao odnajdujemy tęsknotę za trwaniem, za pięknem świata, a przede wszystkim za nadzieją. Autorka, w oparciu o klasyczną stroficzność i staropolską frazę, kreśli intymny i refleksyjny świat, w którym modlitwa staje się narzędziem przetrwania. W "Nie pozwól zabić dnia" nie ma miejsca na obojętność. Są tam namiętne modlitwy, suplikacje, pełne bólu po stracie bliskich, ale też pełne wdzięczności za każdy nowy dzień. Autorka odważnie i z wnikliwością konfrontuje się z cierpieniem, nie unikając trudnych tematów, takich jak wojna, śmierć czy utrata wiary. Wspomina o Powstaniu Warszawskim, o losach żołnierzy i cywilów, pokazując tragiczne oblicze historii naszej Ojczyzny. Wiersze Lao cechuje głęboka refleksyjność i duchowość. Autorka odwołuje się do Biblii, do Nowego Testamentu, do wartości głoszonych przez Kościół katolicki, tworząc obraz Boga sprawiedliwego, mimo doświadczeń, które spadają na człowieka. Podobnie jak w historii biblijnego Hioba z Uc, który mimo prób i cierpień, ostatecznie odnajduje nadzieję i ocalenie. Bóg karze, ale i nagradza, choć czasem jego wyroki pozostają dla człowieka niezbadane. Ewelina Lao zmierza się z tym problemem, odważnie i z subtelnością, stawiając pytania o sens cierpienia i o naturę wiary. "Nie pozwól zabić dnia" to tomik pełen sprzeczności. W nim odnajdujemy zarówno smutek i rozpacz, jak i piękno i nadzieję. Autorka w swojej poezji odwołuje się do tradycji polskiego wiersza, ale jednocześnie wprowadza do niego swój własny, osobisty głos. W swoich wierszach odnajdujemy nie tylko głębokie refleksje o życiu i śmierci, ale również delikatne erotyki, które dodają poezji Lao dodatkowego wymiaru. Ewelina Lao to poetka, która nie boi się stawiać trudnych pytań, która z czułością i odwagą oddaje swój głos w imię prawdy i piękna.