Franciszek Karpiński - Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem

Kalejdoskop przeszłości oczami poety - "Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem"

"Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem" to nie jest zwykły pamiętnik. To intymna podróż w głąb XVIII wieku, snuta przez Franciszka Karpińskiego, poetę o duszy wrażliwej na piękno i burzliwe przemiany epoki. To portret społeczeństwa polskiego u progu wielkich zmian, malowany barwną paletą wspomnień, anegdot i refleksji. Karpiński, niczym gawędziarz skupiający wokół siebie słuchaczy, z wdziękiem i swadą prowadzi nas przez meandry swojej biografii, splatając ją nierozerwalnie z losami ojczyzny. Poznajemy go jako młodzieńca chłonącego wiedzę na Akademii Krakowskiej, potem jako nauczyciela domowego, by wreszcie stanąć z nim oko w oko z elitą intelektualną epoki. Na kartach pamiętnika przewijają się sylwetki wybitnych postaci, które na zawsze zapisały się w annałach historii Polski. Spotykamy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, patrona sztuki i nauki, księcia Józefa Poniatowskiego, bohatera narodowego, czy Hugona Kołłątaja, reformatora o niepokornym duchu. "Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem" to nie tylko galeria portretów. To przede wszystkim zapis przemian społecznych i obyczajowych, jakie zachodziły w Polsce schyłku XVIII wieku. Karpiński z przenikliwością obserwuje narodziny nowych idei oświeceniowych, ferment umysłów, spory polityczne i nieuchronnie zbliżającą się katastrofę rozbiorów. Jednakże, pomimo gorzkiej refleksji nad losem ojczyzny, pamiętnik Karpińskiego nie jest pozbawiony elementów humoru i anegdoty. Z właściwym sobie wdziękiem opisuje on zabawne sytuacje z życia codziennego, perypetie miłosne i towarzyskie, tworząc barwny obraz epoki. "Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem" to lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie zgłębić tajniki XVIII-wiecznej Polski, ale także dla tych, którzy cenią sobie piękno języka i kunszt literacki. Franciszek Karpiński, mistrz liryki sentymentalnej, udowodnił w swoim pamiętniku, że potrafi również z maestrią władać słowem pisanym, tworząc dzieło ponadczasowe, które do dziś zachwyca i skłania do refleksji.