Friedrich Dürrenmatt - Kraksa

Kraksa – upadek w bezsensowność

"Kraksa" to powieść Friedricha Dürrenmatta, szwajcarskiego dramaturga i pisarza, która w sposób niezwykle oryginalny stawia pytania o naturę rzeczywistości i miejsce człowieka w świecie. Narrator, pisarz, zmaga się z egzystencjalnym pustką, niezdolny do odnalezienia sensu w otaczającej go rzeczywistości.
Tworzenie staje się dla niego ucieczką przed bezsensownością, ale jednocześnie przerażającą konfrontacją z jej istnieniem. Nie chce opowiadać o sobie, jego osobistej historii, nie czuje potrzeby dzielenia się doświadczeniami, uważając, że takie "szczerze" wyznania są jedynie próbą uogólnienia, przeistoczeniem indywidualnych przeżyć w kategorię medyczną lub psychologiczną. Zamiast tego, wpatruje się w swoje "tworzywo", podobnie jak rzeźbiarz w swój materiał, kształtując jego, ucząc się jednocześnie od niego. "Kraksa" jest powieścią o samotności, o sile tworzenia w obliczu absurdalności świata. Dürrenmatt nie szuka łatwych odpowiedzi, nie próbuje uśmierzyć lęku przed nicością, wręcz przeciwnie, potęguje go, pokazując ślepą uliczkę "szczęśliwego" bycia i beznadziejność "szczególnego" losy człowieka. Ta prowokacyjna i niepokojąca opowieść, choć napisana ponad pół wieku temu, nie straciła na aktualności, nadal prowokuje do refleksji nad naturą rzeczywistości, sensem życia i miejscem człowieka w świecie. Friedrich Dürrenmatt, znany ze swoich absurdalnych i groteskowych utworów, w "Kraksach" pokazuje ciemną stronę egzystencji z niezwykłą siłą i precyzją.