Gabriel García Márquez - Jesień patriarchy

Jesień patriarchy: W objęciach wiecznej agonii

"Jesień patriarchy" Gabriela Garcíi Márqueza to nie tylko opowieść o dyktatorze, ale przede wszystkim o nieubłaganej, niezrozumiałej dla śmiertelników mocy i jej okrutnym paradygmacie. Dyktator, którego imię pozostaje nieznane, jest uosobieniem wszechwładzy i bezkarności. Jego rządy są równie irracjonalne, co niezrozumiałe. Okres jego panowania staje się wiecznym, a zarazem groteskowym balem pełnym przemocy, szaleństwa i nieustannego upodlenia. García Márquez, mistrz realizmu magicznego, ukazuje historię jako baśń, a baśń jako historię. W "Jesieni patriarchy" czas jest płynny i elastyczny, przeszłość i teraźniejszość splatają się w niezwykłych, a zarazem bolesnych wizjach. Dyktator, starzec zatopiony w swych wspomnieniach i fantazjach, staje się niewidzialnym duchem, który prowadzi swe królestwo z grobu. W tym wielogłosowym, chaotycznym świecie, w którym realność spotyka się z fantazją, historia z mitologią, odkrywamy głęboką tragikomedię ludzkiej egzystencji. To opowieść o bezwładnej siłę władzy, o ludzkiej samotności i o tym, jak nieuchronnie wszystko przemija. Gabriel García Márquez, jeden z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, w "Jesieni patriarchy" wykreował niepowtarzalny obraz dyktatury i jej tragicznych skutków dla społeczeństwa. W tej mistrzowskiej opowieści realizm magiczny otrzymuje głęboki wymiar metafizyczny, a dyktator staje się symbolem wszystkiego, co w świecie jest niemoralne i nędzne.