Hans Christian Andersen - Nowe szaty cesarza

Nowe szaty cesarza: kiedy próżność prowadzi do śmiechu

W królestwie, gdzie władza i bogactwo były pojęciami synonimicznymi, żył pewien cesarz, znany ze swojej próżności i obsesji na punkcie piękna. Nieustannie poszukiwał nowych, wspaniałych strojów, zapominając o rzeczywistych potrzebach swojego ludu. Pewnego dnia do pałacu przybyli dwaj oszustów, którzy z uporem twierdzili, że potrafią tkać szaty niewidoczne dla głupców i niewiernych. Cesarz, zachwycony tą możliwością, natychmiast zlecił im wykonanie stroju z najszlachetniejszych materiałów. Oszuści pracowali z wielkim przejęciem, udawając, że tkwią w pocie czoła. W rzeczywistości, nie tkali nic. Ludzie, którzy zbliżali się do krosna, byli świadomi tego, że nic się tam nie dzieje, ale bali się przyznać, że są głupi i niewierni. Cesarz, chcąc udowodnić, że sam nie jest głupcem, udawał, że widzi piękne szaty z jedwabiu i złotej nici, choć tak naprawdę niczego nie było. W końcu nadszedł dzień prezentacji stroju. Cesarz, w otoczeniu dworu, udawał zachwyt nad misternie wykonanym strojem. Nic dziwnego, że nikomu nie chciało się przyznać, że tak naprawdę widzą puste krosna! Wszyscy, z obawy przed osądzeniem, podziwiali "szaty", aż w końcu pojawił się chłopiec, który, nieświadomy panującej atmosfery, krzyknął: "Ależ cesarz jest nagi!".
Wtedy wszyscy zorientowali się, że oszukano ich w imię próżności i strachu przed ośmieszeniem. Historia ta uczy nas, że prawdziwe piękno tkwi w prawdzie i odwadze, a nie w próżnym pędem za fałszywymi iluzjami.
H.C. Andersen, znany ze swoich bajek dla dzieci, w "Nowych szatach cesarza" pokazuje, jak łatwo ulec presji otoczenia i dać się zwieść pozorom. Bajka, choć napisana dla najmłodszych, stawia ważne pytania o naturę władzy, prawdę i obłudę.