Henryk Wolniak-Zbożydarzyc - Zaurocznia lądecka

Zbożydarzyc - Zaurocznia lądecka: Poezja Henryka Wolniaka

"Zbożydarzyc - Zaurocznia lądecka" to poetycka podróż w głąb serca polskiej prowincji, uchwycona w słowach Henryka Wolniaka. Poeta, z wrażliwością melancholijnego obserwatora, oddaje piękno i melancholię krajobrazów, życia i ludzi lądeckiej ziemi.
Wiersze Wolniaka to malarstwo słowne. W "Z przedsionków" maluje obraz codzienności - prostego życia, pełnego cichej refleksji, w "Gwiazda Prowincji" dostrzega piękno gwiezdnego nieba, gwiazdę, która świeci nad jego małą ojczyzną, a w "Czaśnik" wnika w tajemnice czasu, który ucieka jak piaskowy klepsydra.
"Wyśniwy" to wiersz pełen marzeń i fantazji, gdy poeta zanurza się w świat snu i oddaje się urokom wyobraźni. W "Prowincjaliki pocałunków" poeta wyznaje swoje miłosne przygody, a w "Z boskiego urzeczenia" oddaje hołd pięknu natury, w której widzi boskie urzeczenie. "Obtuliny" to wiersz pełen zapachów i odczuć, gdzie poeta dostrzega harmonię świata, a w "Prawieże" zachwyca się urodą ludzkiej duszy, pełnej tajemnic i niespodzianek. W "Pozłotołany" poeta oddaje hołd złotym promieniom słońca, które oświetlają świat i daje nadzieję. Henryk Wolniak, poeta z duszą wrażliwą i wrażliwym piórem, pokazuje nam w "Zbożydarzyc - Zaurocznia lądecka" nie tylko piękno natury, ale i piękno ludzkiej duszy, pełne radości, smutku, nadziei i melancholii.