Irit Amiel - Nie zdążyłam...

Nie zdążyłam... - Wspomnienie w Strzaskanych Słonecznych Promieniach

"Nie zdążyłam..." to zbiór wierszy Irit Amiel, które przenoszą czytelnika w sam środek piekła, jakim była Zagłada. Wspomnienia z dzieciństwa, odczuwane z ostrym bólem i szczerością, tworzą mozaikę cierpienia, w której kwitnące wiśniowe drzewa symbolizują kruchą nadzieję, a rozbite szyby - brutalną rzeczywistość.
Wiersze Irit Amiel to nie tylko relacja z przeżytego koszmaru, ale również niezwykła ekspresja bólu, którego nie da się opisać słowami. Zobaczyć można bezbronne przedmioty walające się w kurzu, bezdomne drzwi, które nie prowadzą już do niczego. Na zdjęciach - pozbawione uśmiechów, zesztywniałe twarze, a na ich policzkach – czerwone ślady zeschniętej krwi.
Ten zbiorowy obraz nędzy, beznadziei i niepowstrzymanej brutalności dopełniają okrzyki "JUDE!", które prześladują bohaterkę wierszy. Każdy fragment jest ukłuciem w serce, przypomnieniem o niesprawiedliwości, o tragedii, której nikt nie powinien zapomnieć. "Nie zdążyłam..." to poematy o miłości i stracie, o pamięci i zapomnieniu, o niemożności pogodzenia się z bolesną przeszłością. To zapis dramatycznych przeżyć, zapisany ostrymi, ale też subtelnymi słowami, które wstrząsają czytelnikiem do głębi. Irit Amiel to poetka i pisarka, która z niezwykłą odwagą i wrażliwością porusza temat Zagłady. Jej wiersze są świadectwem cierpienia, ale też symbolem nieugiętego ducha, który przetrwał piekło.