Izabela Stachowicz - Moja wielka miłość

Warszawa lat 30. XX wieku tętni życiem towarzyskim. Wśród gwarnych kawiarni, a w szczególności w kultowej „Ziemiańskiej”, spotyka się młoda Bella, żona architekta, Jerzego Gelbarta, z ekscentrycznym siedemdziesięciolatkiem, Franciszkiem „Franzem” Fiszerem. On – filozof i bon vivant, który przejadł fortunę i nie napisał ani jednej książki. Ona – spragniona intelektualnych wrażeń kobieta, u której stopy Franciszek składa cały swój urok i błyskotliwość.
„Moja wielka miłość” Izabeli Czajki-Stachowicz to zapis niezwykłej relacji, pełnej ciepła, humoru i wzajemnej fascynacji. Autorka, sięgając do wspomnień, przywołuje postać Fiszera niczym barwnego motyla schwytanego w sieć czasu. Poprzez czułe anegdoty poznajemy „Franusia” – lwa salonowego, przyjaciela Tuwimów, Wierzyńskich i Słonimskich, mentora Leśmiana. Czajka odkrywa przed nami portret niezwykłego człowieka, który choć sam nie stworzył trwałego dorobku, to na kartach literatury dwudziestolecia międzywojennego zaistniał jako niezapomniana postać. To właśnie w opowieści Czajki Fiszer jawi się najpełniej, odsłaniając swój niepowtarzalny urok i geniusz. Izabela Czajka-Stachowicz znana jest z mistrzowskiego odmalowywania klimatu dawnej Warszawy.