Jacek Dehnel - Dziennik roku chrystusowego

Rok 1933. Gogol wydaje "Martwe dusze", Iwaszkiewicz wikła się w romans i pisze "Kochanków z Werony", a Jacek Dehnel... Jacek Dehnel wkracza w swój trzydziesty trzeci rok życia, rozpoczynając go od seansu filmowego - "Lśnienie" Kubricka. Ten rok, naznaczony religijną symboliką, Dehnel spędza, z jednej strony, całkiem zwyczajnie: remont kuchni, zakupy, spotkania z bliskimi, koncerty, lektura. Z drugiej strony, przez pryzmat pisarskiej wrażliwości: praca nad felietonami, opowiadaniami, nowa powieść ("Matka Makryna"). Do tego dochodzą spotkania autorskie, podróże, nagrody, literackie plotki. Dehnel, z typowym dla siebie temperamentem publicysty, komentuje rzeczywistość, ryzykując przy tym obrazę niektórych czytelników. "Dziennik roku chrystusowego" to zapis dwutorowej egzystencji: zwyczajnej codzienności i życia zanurzonego w literaturze. To zapis roku 1933, który dla Dehnela staje się pretekstem do snucia refleksji o życiu, sztuce i otaczającym świecie. Jacek Dehnel to polski poeta, prozaik, tłumacz, laureat licznych nagród literackich.