Jacob Grimm - Jaś i Małgosia

W mrocznej głębi lasu...

W sercu mrocznego, pełnego tajemnic lasu, gdzie słońce rzadko docierało, a drzewa stały niczym milczący strażnicy, znajdowała się chatka. Nie była to zwykła chatka. Była stara, zniszczona, jakby sama natura chciała ją ukryć przed ludzkimi oczami. W jej wnętrzu mieszkała biedna rodzina drwala, zmagająca się z głodem i biedą. Miał on żonę, a razem wychowywali dwoje dzieci: Jasia, starszego, i Małgosię, jego młodszą siostrę. Pewnego dnia, gdy jedzenie w domu drwala skończyło się, kobieta, zmuszona przez głód, postanowiła zostawić dzieci w lesie, licząc na to, że ktoś ich znajdzie. Zaprowadziła ich głęboko w las, gdzie zostawiła bez jedzenia i schronienia. Zagubione i przerażone dzieci błąkały się po lesie, aż w końcu natknęły się na dziwną chatkę. Zbudowana z piernika i lukru, wyglądała niezwykle kusząco. Głodne dzieci nie mogły oprzeć się pokusie i zaczęły jeść chatkę. Nagle zza drzwi wyłoniła się wiedźma - właścicielka chatki, kusząca i słodkogłosna, ale w rzeczywistości okrutna i bezwzględna. Wiedźma, zachwycona nieoczekiwanym posiłkiem, wabiła dzieci do środka, obiecując im jedzenie i zabawę. Jaś i Małgosia, zafascynowani jej wdziękiem, dali się zwabić i weszli do chatki. Tam zostali uwięzieni. Wiedźma, która w rzeczywistości była złą czarownicą, karmiła Jasia i Małgosię, ale w rzeczywistości tuczyła go do uboju, chcąc zjeść jego mięso. Małgosia, by ratować brata, musiała przechytrzyć czarownicę. Z pomocą sprytu i odwagi, dzieci uciekły z niewoli, niszcząc wiedźmę i jej zaklęte chatki. Historia Jasia i Małgosi to przestroga przed pokusą i zachęta do walki o przetrwanie. To również opowieść o sile rodzinnych więzów, które są w stanie pokonać nawet największe zło.
Bracia Grimm, autorzy bajki "Jaś i Małgosia", byli niemieckimi badaczami kultury ludowej, którzy zgromadzili i zapisali niezliczone ludowe opowieści i legendy, tworząc kanon literatury dziecięcej, który przetrwał do dzisiaj.