Jacques Lacan - Funkcja i pole mówienia w psychoanalizie. Referat wygłoszony na kongresie rzymskim 26-27 września 1953 w Istituto di psicologia della università di Roma

Głos w ciszy: Funkcja i pole mówienia w psychoanalizie

W "Funkcji i polu mówienia w psychoanalizie" Jacques Lacan, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli współczesnej psychoanalizy, podejmuje się analizy fundamentalnej sprzeczności w samym sercu dyskursu psychoanalitycznego. Odwołując się do odkryć Freuda, Lacan obserwuje rosnące w ostatnich latach unikanie zagadnień związanych z funkcjami mówienia i polem mowy w psychoanalizie. Tę niechęć tłumaczy zmianami w celach i technice psychoanalizy, co - zdaniem Lacana - może być powiązane ze spadkiem jej skuteczności terapeutycznej. Lacan sugeruje, że opór wobec rozważania roli mowy w psychoanalizie jest w rzeczywistości objawem głębszego problemu. Utrzymuje, że głęboko zakorzenione w podmiocie lęk przed własną mocą skłania go do odrzucania funkcji mowy jako narzędzia poznania i samorealizacji. W pracy Lacan staje na stanowisku, że nie można rozumieć ani prawidłowo stosować technik psychoanalitycznych, jeśli nie zostaną wcześniej zrozumiane pojęcia, na których się one opierają. Głównym celem pracy jest udowodnienie, że te pojęcia zyskują pełny sens jedynie wtedy, gdy odnajdziemy ich miejsce w polu mowy i poddamy się funkcji mówienia. "Funkcja i pole mówienia w psychoanalizie" jest kluczowym tekstem w dziele Lacana. Stawia on fundamentalne pytania dotyczące roli mowy w psychice człowieka i w samym procesie psychoanalitycznym. Jacques Lacan (1901-1981) był francuskim psychoanalitykiem, autorem wieloaspektowych prac na temat podświadomości, mowy, języka i kultury. Jego myśl miała ogromny wpływ na rozwoju psychoanalizy i wprowadziła do jej dyskursu nowoczesne pojęcia jak "ja lustrzane" czy "objekt a".