Jan Wołek - Po

Zanurzeni w strumieniu czasu. O "Po" Jana Wołka.

"Teraz mówię do siebie jak do dziecka. Mówię do siebie wczorajszego. Mówię do siebie, który już nie istnieje, który umarłem, który umieram z każdym ułamkiem sekundy". Te słowa, wyjęte z powieści "Po" Jana Wołka, oddają jej istotę – bezlitosny upływ czasu i walkę o zachowanie siebie w jego obliczu. Książka, choć zaliczana do gatunku powieści, jest zapisem osobistych przeżyć autora, walką z chorobą i próbą oswojenia lęków. To zapis pełen intymnych, czasem bolesnych refleksji. Wołek prowadzi dialog z samym sobą, konfrontuje się ze swoimi słabościami i strachem. Czas staje się tu nieubłaganym przeciwnikiem, który z każdym uderzeniem serca odbiera cząstkę istnienia. "Po" to powieść pozbawiona chronologicznej narracji. Wspomnienia przenikają się z teraźniejszością, tworząc kalejdoskop obrazów i emocji. Wołek z brutalną szczerością opisuje rzeczywistość sanatorium, gdzie czas płynie w innym rytmie, naznaczonym cierpieniem i nadzieją.
"Po" to książka trudna, ale ważna. Zmusza do refleksji nad kruchością życia i sensem istnienia. Uczy doceniać chwile i walczyć o siebie, nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone. Jan Wołek, poeta, prozaik i dramaturg, był artystą niezwykle wrażliwym, który w swojej twórczości nie bał się poruszać trudnych tematów.