Jerzy Andrzejewski - Idzie skacząc po górach

Idzie skacząc po górach - obraz groteskowej miłości i artystycznego oszustwa

W powieści Jerzego Andrzejewskiego, „Idzie skacząc po górach”, poznajemy Antoniego Oritza, osiemdziesięcioletniego malarza, uznanego za jednego z najwybitniejszych twórców współczesności. Po latach milczenia, w 1959 roku, powraca z serią portretów młodej Françoise Pilier. 22 obrazy, przedstawiające kruchą piękność dziewczyny, mają być wystawione 22 marca w Paryżu, w dniu jej 22. urodzin. Wystawa staje się wydarzeniem, budząc zachwyt krytyków i publiczności. Nowy rozkwit talentu Oritza, jego zmysłowa paleta, a przede wszystkim temat jego prac – miłość, która miała być inspiracją dla mistrza – podbijają serca. Jednak rzeczywistość kryje się za zasłoną mistyfikacji. Oritz, znudzony i cyniczny, nie kochał Françoise. Dziewczyna była tylko narzędziem, "kruchoroślinnością", którą pozyskał od dziennikarza, chcącego zdobyć wywiad z mistrzem. Powieść odsłania mroczną prawdę o sztucznej miłości i teatralnym geście artystycznego oszustwa. Oritz, po wystawie, w groteskowej scenie podnosi ciało Françoise, która zginęła w wypadku, i odchodzi, pozostawiając za sobą tragiczną pustkę i pytanie o prawdziwą wartość jego twórczości. "Idzie skacząc po górach" to obraz groteski, ironicznego spojrzenia na sztukę i rzeczywistość, zapisane piórem mistrza polskiej prozy. Jerzy Andrzejewski, jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy XX wieku, w swojej twórczości często poruszał tematy związane z moralnością, sztuką, a także z naturą człowieka. "Idzie skacząc po górach" jest przykładem jego kunsztu literackiego, pokazującego mroczne zakamarki ludzkiej duszy.