Jezajasz Szpigiel - Drabina do nieba

Wspinając się po szczeblach pamięci – „Drabina do nieba” Jezajasza Szpigla „Drabina do nieba” to nie tylko tytuł, to metafora opisująca drogę życiową Jezajasza Szpigla, utkaną z bolesnych wspomnień i chwil przelotnego szczęścia. To autobiograficzna opowieść o dorastaniu w cieniu Zagłady, o walce o przetrwanie w piekle getta i obozów koncentracyjnych. Szpigiel, z drobiazgowością kronikarza, ale i wrażliwością poety, kreśli przed nami obraz świata, który bezpowrotnie przeminął. Widzimy oczami dziecka ulice przedwojennej Łodzi, czujemy atmosferę tamtych dni, poznajemy smaki i zapachy minionej epoki. Z brutalną szczerością ukazuje potem koszmar okupacji – głód, strach, wszechobecną śmierć. „Drabina do nieba” to nie tylko świadectwo okrucieństwa wojny, ale i hołd złożony tym, którzy odeszli. Autor z pietyzmem przywołuje sylwetki bliskich, przyjaciół, a nawet przypadkowo spotkanych osób, którzy stali się dla niego symbolem niezłomności ducha. Wspomnienia o nich, niczym szczeble drabiny, prowadzą go ku przyszłości, dając siłę do życia. Książka Szpigla to lektura bolesna, ale i niezwykle ważna. Uświadamia o kruchości ludzkiego życia, o sile nadziei, która potrafi przetrwać nawet w najciemniejszych czasach. To świadectwo, które powinno być przekazywane z pokolenia na pokolenie, by pamięć o Zagładzie nigdy nie zaginęła. Jezajasz Szpigel, ocalały z Holocaustu, swoje przeżycia zawarł w książce będącej nie tylko osobistym świadectwem, ale i uniwersalnym przesłaniem o ludzkiej godności i sile woli.