Jolanta Stefko - Ja nikogo nie lubię oprócz siebie

Ja nikogo nie lubię oprócz siebie - poetycki manifest samotności

W poezji Jolanty Stefko, odważnej i bezkompromisowej, nie ma miejsca na miłe słowa i słodkie kłamstwa. To poezja surowa, bezlitosna, odzierająca świat z iluzji, pokazująca go takim, jaki jest - pełen pustki i niesprawiedliwości. W tomiku "Ja nikogo nie lubię oprócz siebie" autorka staje twarzą w twarz z egzystencjalnymi pytaniami, które dręczą człowieka od wieków: co znaczy być człowiekiem, jak znaleźć sens w świecie pełnym cierpienia, czy istnieje coś po śmierci? Stefko nie poszukuje odpowiedzi, ale zadaje pytania z wyjątkową bezpośredniością, zmuszając czytelnika do konfrontacji z własnymi wątpliwościami.
Język poezji Stefko jest ostry i bezlitosny, pozbawiony jakichkolwiek oznak sentymentalizmu. Słowa są jak ciosy zadane bez litości, pozostawiając czytelnika z poczuciem głębokiego rozczarowania, ale i z jednocześnie niezwykłą wolnością. Autorka nie osładza rzeczywistości, ale wprost przeciwnie, pokazuje ją w pełnym świetle, z wszystkimi jej brutalnością.
"Ja nikogo nie lubię oprócz siebie" to nie jest poezja dla wszystkich. To poezja dla tych, którzy są gotowi zmierzyć się z własną ciemnością, z własnymi demonami. To poezja dla tych, którzy nie boją się prawdy, nawet jeśli jest bolesna. To poezja, która może zranić, ale także wyzwalać.
Jolanta Stefko, autorka tego wyjątkowego zbiorku, jest poetką wybitną, jedną z najciekawszych głosów współczesnej poezji polskiej. Jej poezja to nieustanny dialog z życiem, pełen pytań i wątpliwości, ale także z głębokim i autentycznym wzruszeniem.