Kazimierz Brakoniecki - Obroty nieba

Obroty nieba - podróż w głąb kosmicznej tajemnicy

Kazimierz Brakoniecki, znany ze swoich poetyckich wędrówek przez autobiograficzne krainy, w "Obrotach nieba" dokonuje zaskakującego skoku. Zamiast wspomnień i poszukiwania korzeni w historii, poeta przenosi nas w głąb Wszechświata, stawiając "JA" w centrum kosmicznej perspektywy. Ziemia staje się jedynie planetą w Układzie Słonecznym, a historia redukuje się do kosmogonii i eschatologii. W tym kosmicznym teatrze, misterium Wszechświata rozgrywa się w oparciu o antropomorfizowane drzewa, z którymi "JA" panteistycznie się utożsamia, zachowując jednocześnie szacunek dla ich autonomii. Tytuł "Obroty nieba" nawiązuje do dwóch znamiennych dzieł: "De revolutionibus..." Mikołaja Kopernika i "Obroty rzeczy" Jana Kochanowskiego, jednak poemat Brakonieckiego wydaje się bliższy dysonanansom poznawczym Białoszewskiego niż kopernikańskiemu racjonalizmowi. Bliższy Chaosowi niż Logosowi. Dawna archeologia poetycka, przeniesiona w przestrzeń pozaziemską, jedynie wzmaga egzystencjalny niepokój, który poeta trafnie ujmuje metaforą "jesteś kretem kosmosu". W "Obrotach nieba" Brakoniecki zaprasza nas do niezwykłej podróży w głąb kosmicznej tajemnicy, gdzie czas i przestrzeń rozpuszczają się w bezkresnej otchłani Wszechświata. Kazimierz Brakoniecki, jeden z najwybitniejszych współczesnych poetów polskich, w "Obrotach nieba" udowadnia, że poezja jest językiem zdolnym do wyrażania najgłębszych tajemnic rzeczywistości.