Leszek Bartoszewski - Circulo mortis

Circulo mortis: Taniec na krawędzi

Leszek Bartoszewski w "Circulo mortis", czyli "Kręgu śmierci", zaprasza czytelnika do intymnej kontemplacji egzystencji. To nie jest poezja ocierająca się o mroczne wizje, ale pełna pogodnej refleksji nad kruchością życia i nieuchronnością śmierci. Wiersze Bartoszewskiego nie gwałcą czytelnika patetycznym żalem czy moralizatorstwem, lecz w subtelny sposób, z humorem i ironią, prowadzą go przez labirynt ludzkiej egzystencji. Autor nie stroni od biblijnych nawiązań, ale umiejętnie splata je z codziennymi obserwacjami, tworząc mozaikę pełną kontrastu i paradoksów. "Circulo mortis" to poezja dla tych, którzy szukają w słowach nie tylko odpowiedzi, ale przede wszystkim pytań. Wiersze Bartoszewskiego są jak taneczne kroki na krawędzi przepaści, gdzie każdy ruch jest świadomy ryzyka, ale jednocześnie pełen gracji. To poezja, która nie ucieka od mrocznej prawdy, ale jednocześnie nie tonie w rozpaczy. Przeciwnie, w "Circulo mortis" znajdujemy pogodne pogodzenie się z tym, co nieuniknione, a także uznanie piękna i radości, które dają nam chwile spędzone na tej ziemi. Leszek Bartoszewski to poeta znany z charakterystycznego, pełnego refleksji i subtelnego humoru stylu, który pozwala mu w "Circulo mortis" zmierzyć się z egzystencjalnymi pytaniami w sposób zarówno osobisty, jak i uniwersalny.