Magdalena Samozwaniec - Zalotnica niebieska

W „Zalotnicy niebieskiej” Magdalena Samozwaniec maluje portret swojej siostry, Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, niczym płótno wypełnione feerią barw. To opowieść utkana z nici miłości, podziwu i melancholii, snuta z lekkością i humorem charakterystycznym dla autorki. Książka, jak migoczący kalejdoskop, ukazuje nie tylko poetkę o „cienkich kościach i kobiecym ciele, które pragnęło kochać”, ale również tętniący życiem świat dwudziestolecia międzywojennego. W tle migają barwne sylwetki artystów, bywalców Kossakówki – rodzinnego azylu, gdzie sztuka przeplatała się z codziennością. Listy, wiersze, anegdoty – niczym drobne kamyki układają się w mozaikę niezwykłego życia, naznaczonego talentem, ale i tragizmem. "Zalotnica niebieska" to hołd złożony siostrze, ale i portret epoki, która na zawsze odcisnęła piętno na polskiej kulturze. Magdalena Samozwaniec, mistrzyni słowa, potrafiła wnikliwie i z humorem portretować otaczającą ją rzeczywistość, a „Zalotnica niebieska” jest tego najlepszym przykładem.