Marek Pacukiewicz - Budowa autostrady

"Budowa autostrady" - podróż przez pustkę i czas

"Budowa autostrady" to poetycka refleksja Marka Pacukiewicza nad przemijaniem, pamięcią i sensem istnienia. Tomik, będący zbiorem wierszy o różnej formie i charakterze, prowadzi czytelnika przez labirynt pytań o tożsamość, pozostawianie śladów i przemijanie w obliczu monumentalnej, ale zarazem pustej przestrzeni autostrady. Wiersz "TABULA" to refleksja nad pozostawionymi śladami w świecie. Poetycki obraz szarego bilbordu, pozbawionego swego pierwotnego przeznaczenia, staje się symbolem zapomnianej przeszłości, której obecność czuje się jedynie w zwietrzałych fragmentach. Obraz ten budzi pytania o trwałość wspomnień, o to, czy i jak przetrwają one w przyszłości. W "SZCZĄTKACH" Pacukiewicz stawia pytanie o własne miejsce w świecie, o to, czym będzie po śmierci. obraz archeologów przyszłości szukających szczątków człowieka, które będą stanowić jedynie "kompletna narrację przemienioną w minerał" jest pełen melancholijnej refleksji nad ephemeralnością istnienia.
"ARTERIA" to alegoria życia jako nieustannego ruchu, przepływu energii i informacji. Wiersz opisuje autostradę jako "rozmnożone żyły", które "przenoszą drogocenne ładunki" z miejsca na miejsce, ale i przypomina o kruchości tego przepływu, o "zaślepionych (na razie) wylotach tras". W "OPISIE AUTOSTRADY" Pacukiewicz tworzy obraz samotnej podróży, metaforę ludzkiego życia. W świetle reflektorów, które "podświetlają wijącą się nad asfaltem mgłę" , czytelnik wędruje przez krajobraz pozbawiony znaczenia, pełen niepewności i pytań o cel istnienia. "Budowa autostrady" to tomik, który zachwyca obrazową poetyką, głębokimi refleksjami i niepokojącą atmosferą przemijania. Marek Pacukiewicz jest autorem o wrażliwym piórze, który potrafi w swoich wierszach odnaleźć uniwersalne prawdy o ludzkim losie.