Michał Jagiełło - Sosna i pies. Poemat z Zagrody

Sosna i pies: Poemat z Zagrody – Głos ziemi, który rozbrzmiewa w sercu

„Sosna i pies. Poemat z Zagrody” Michała Jagiełły to nie tylko poezja, to swoista epicka opowieść wyrosła z serca polskiej wsi. Autor, zanurzony w rytmie życia wyznaczanym przez naturę, w oddalonym od miejskiego zgiełku świecie, tworzy portret zagrody - miejsca, gdzie szacunek dla ziemi i tradycji jest jedynym prawem. W jego wierszach słychać szelest liści, trzask drewna w kominku, zapach ziemi i spokojny oddech zwierząt. To właśnie ta cisza i spokój są brutalnie przerywane przez echo historii, która wdziera się w ten idylliczny świat, nierzadko z siłą huraganu. Ale jak mocny korzeń sosny, tak też silna jest tradycja, która nie pozwala na naruszenie naturalnego porządku. W wierszach Jagiełły odkrywamy ludzi z krwi i kości, którzy przeżyli wojnę, ukształtowani przez jej traumę, którzy zostali w tym miejscu, w tej zagrodzie. Ich losy splotły się z losem autora, a on sam nosi w sercu ich bolesne doświadczenie. „Sosna i pies. Poemat z Zagrody” to dzieło o mocnym charakterze, w którym prawda wychodzi na jaw w surowej, niemal dokumentalnej formie. Jagiełło nie unika drastycznych obrazów, gdyż pokazuje życie takie, jakie jest: pełne radosnych chwili, ale również cierpienia i tragicznych przeżyć. Pod maskami postaci ukrywają się ludzie, którzy odcisnęli piętno na życiu autora, a w ich losach odnajdujemy refleksję o życiu i śmierci, o tradycji i nowoczesności, o wartościach, które pozostają niezmienne poprzez pokolenia. Michał Jagiełło, poeta, eseista, tłumacz, urodzony w 1958 roku, głęboko zakorzeniony jest w kulturze wiejskiej, której dedykuje swoje dzieło. W „Sosnie i psie” odnajdujemy głos ziemi, który rozbrzmiewa w sercu i pozostawia głębokie wrażenie.