Miron Białoszewski - Konstancin

Zdarzyło się Wam kiedyś tak, że zwykły zeszyt w linie, wyciągnięty z dna szuflady, przemienił się nagle w wehikuł czasu? Nie? A Mironowi Białoszewskiemu owszem. I to nie byle jaki wehikuł, bo zabierający nas w sam środek gorącego, dusznego lata 1956 roku. "Konstancin" to właśnie taki zeszyt, w którym poeta pieczołowicie, dzień po dniu, snuje kronikę swojego pobytu w podwarszawskim kurorcie. Nie spodziewajcie się jednak opowieści o wystawnych balach ani plotkarskich skandali z udziałem ówczesnej śmietanki towarzyskiej. Konstancin Białoszewskiego to miejsce inne, podszyte melancholią i melancholijnym czarem. To przestrzeń, gdzie czas płynie wolniej, a codzienne czynności nabierają niemal metafizycznego znaczenia. Wędrówki po parku, rozmowy z kuracjuszami, obserwacje przyrody - wszystko to staje się pretekstem do wnikliwej analizy własnych myśli i emocji. Białoszewski z właściwą sobie wrażliwością opisuje otaczający go świat, skupiając się na detalach, które umykają innym. Notuje brzmienie słów, grę światła i cienia, zapachy unoszące się w powietrzu. Jego język, pełen neologizmów i zaskakujących metafor, staje się narzędziem do kreowania rzeczywistości na nowo, do wydobywania poezji z banalności.
"Konstancin" to jednak nie tylko zapis wrażeń z letniego pobytu. To również świadectwo powolnego budzenia się do życia po latach stalinizmu. W opisach rozmów z kuracjuszami, w refleksjach nad przemijaniem i kruchością bytu wyczuwa się atmosferę tamtych czasów, niepewność jutra i pragnienie odnalezienia sensu w świecie, który dopiero co otrząsnął się z traumy. Ta krótka, bo licząca zaledwie sto kilkadziesiąt stron, książeczka to prawdziwa literacka perełka. To zapis wrażliwości, która nie boi się mierzyć z trudnymi tematami, ale i z pięknem otaczającego nas świata. To podróż w czasie i przestrzeni, ale przede wszystkim podróż w głąb siebie. Miron Białoszewski to jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku, znany z nowatorskiego języka i oryginalnego stylu.