Miron Białoszewski - Teatr Osobny

Teatr Osobny: Intymność sceny i szaleństwo życia

"Teatr Osobny" Mirona Białoszewskiego to nie tylko utwór dramatyczny, to dokument epoki, zapis rzeczywistości widzianej przez pryzmat intymności i groteski. Akcja rozpoczyna się w 1955 roku w Warszawie, w ciasnym mieszkaniu-pokoju na Tarczyńskiej. Tam, na dziesięciu metrach kwadratowych, narodziła się niezwykła, spontaniczna scena, gdzie autor wraz z Lechem Emfazym Stefańskim tworzyli swój "osobny" teatr. To teatr bez barier, otwarty na wszystkich: od ministrów po przypadkowych przechodniów. Sceną stała się podłoga, a kulisy - alkówka. Publiczność gromadziła się w ciasnym pokoju, a ci, którzy nie zmieścili się, podglądali spektakl przez drzwi. "Teatr Osobny" to obraz absurdów i szaleństw codzienności: męki i szaleństwo Stefańskiego, splendory wspólne, a na tym wszystkim unosi się atmosfera intymności i bliskości. To nie jest zwykły dramat. To intymne spojrzenie na życie, na rzeczywistość widzianą z perspektywy małego pokoju na Tarczyńskiej, na rzeczywistość, która jest jednocześnie tragiczna i śmieszna, piękna i okrutna. "Teatr Osobny" to przede wszystkim refleksja nad naturą teatru, nad jego rolą w życiu człowieka. To teatr oparty na spontaniczności, na bezpośrednim kontakcie z widzem, na byciu "osobnym", niezależnym od schematów i konwencji. Miron Białoszewski to jeden z najważniejszych polskich poetów i prozaików XX wieku, znany ze swojego nihilistycznego, groteskowego i pełnego gorzkiego humoru stylu.