Miron Białoszewski - Zawał

Miron Białoszewski, mistrz języka i obserwacji, w „Zawał” prowadzi nas przez klaustrofobiczny tunel własnego bólu i strachu. To 28 listopada, godzina 11 rano. Codzienność pęka jak naczynie krwionośne w chwili, gdy autora dopada zawał serca. Nie ma tu miejsca na patos, są za to słowa surowe, precyzyjne jak skalpel chirurga, obrazujące walkę o każdy krok, każdy oddech. Marszałkowska, Rotunda PKO – znajome punkty orientacyjne Warszawy stają się stacjami na drodze przez mękę, a prozaiczna chęć kupienia czapki ustępuje walce o życie. „Jeszcze nie umrę” – ta myśl, podszyta lękiem, ale i zadziwieniem, staje się nicią Ariadny prowadzącą przez labirynt bólu i słabości. Białoszewski, niczym doświadczony reporter, relacjonuje własne cierpienie, ale i rejestruje otaczającą go rzeczywistość. „Zawał” to wstrząsający zapis walki o przetrwanie, ukazujący kruchość ludzkiego istnienia. Miron Białoszewski to jeden z najwybitniejszych poetów i prozaików powojennej Polski.