Nina Andrycz - Patrzę i wspominam

Patrzę i wspominam: Życie po życiu na deskach teatru

"Jak mam teraz żyć, nie tonąc we wspomnieniach, w tęsknotach za oklaskami czy w smutkach losowo pogłębiającej się samotności?... Jak stworzyć w myślach nieegocentryczne, a zatem lepsze, bo mądrzejsze, jutro? Którejś nocy przyśniło mi się, że Ktoś skrzydlaty potrafi to robić bezbłędnie." Te słowa, wypowiedziane przez Ninę Andrycz w jej książce "Patrzę i wspominam", rezonują z melancholijnym pięknem i głęboką refleksją nad przemijaniem. To nie jest jednak zwykła biografia aktorki, to raczej intymne spojrzenie w głąb duszy, która pożegnawszy się z blaskiem reflektorów, poszukuje sensu w cichym świetle jesieni życia. Książka to zapis wędrówki przez labirynty pamięci, gdzie każdy zakamarek kryje w sobie historię wartą opowiedzenia. Nina Andrycz z niezwykłą wrażliwością i precyzją przywołuje obrazy z przeszłości, kreśląc przed czytelnikiem barwne portrety ludzi, których spotkała na swojej drodze. Nie są to jednak suche fakty z encyklopedii, lecz pełne ciepła i anegdot opowieści o mistrzach sceny, wybitnych artystach i bliskich sercu przyjaciołach. Wspomnienia splatają się z refleksjami nad sztuką aktorską, rolą teatru w życiu człowieka, a także nad przemijaniem i poszukiwaniem sensu istnienia. Andrycz z odwagą konfrontuje się z upływem czasu, samotnością i świadomością kresu, ale czyni to bez zbędnego patosu, z godnością i mądrością, która przychodzi wraz z doświadczeniem. "Patrzę i wspominam" to książka, która skłania do zadumy nad własnym życiem, nad tym co ważne i ponadczasowe. To hołd dla teatru, który był dla Niny Andrycz drugim domem, ale przede wszystkim to poruszające świadectwo siły ludzkiego ducha, który potrafi odnaleźć piękno i sens nawet w obliczu przemijania. Nina Andrycz, prawdziwa dama polskiej sceny, zapisała się w pamięci widzów jako aktorka o niezwykłej klasie i talencie.