Otto Rosenberg - Palące szkło

Spojrzenie przez palące szkło: Życie Sinto w cieniu Auschwitz

Holocaust. Słowo-symbol, które na zawsze odcisnęło się piętnem na świadomości ludzkości. Słowo przywołujące obrazy nieludzkiego bestialstwa, niewyobrażalnego cierpienia i bezdennej otchłani moralnego upadku. Wspomnienia, świadectwa, relacje – góra bólu i rozpaczy, która z każdym rokiem zdaje się rosnąć, choć przecież ubywa tych, którzy mogą dać świadectwo prawdzie. "Palące szkło" Otta Rosenberga to jednak nie tylko kolejny głos dołączający do chóru oskarżeń i lamentu. To spojrzenie na piekło Auschwitz przez pryzmat doświadczeń Sinto – grupy etnicznej, która w cieniu żydowskiej tragedii, również została skazana na zagładę. Rosenberg nie pisze z pozycji ofiary pogrążonej w rozpaczy. Jego narracja jest stonowana, pozbawiona żądzy zemsty, choć momentami przebija przez nią ból i niedowierzanie. To opowieść o życiu, które brutalnie przerwał nazistowski obłęd. O dzieciństwie spędzonym w drodze, o rodzinie, tradycji i kulturze, które z dnia na dzień zostały starte na proch. Autor z drobiazgową dokładnością opisuje codzienne życie w obozie. Nie epatuje okrucieństwem, ale nie unika też prawdy. Pokazuje mechanizmy, które rządziły tym miejscem kaźni, degradację człowieka do roli numeru, walkę o przetrwanie w świecie pozbawionym nadziei. "Palące szkło" to nie tylko świadectwo zbrodni. To przede wszystkim próba ocalenia od zapomnienia kultury i tradycji Sinti. To hołd złożony tym, którzy zginęli, i przesłanie dla przyszłych pokoleń, by nigdy więcej nie dopuściły do podobnej tragedii. Otto Rosenberg, sam więzień Auschwitz, po latach milczenia odważył się opowiedzieć swoją historię, dając głos zapomnianym ofiarom nazistowskiego terroru.