Papusza - Lesie, ojcze mój

"Lesie, ojcze mój" - głos Romki, echo lasu

Wiersze Papuszy, romskiej poetki, zebrane w tomie "Lesie, ojcze mój", to nie tylko zapis jej indywidualnych przeżyć, ale przede wszystkim głos całego romskiego narodu. W każdym utworze słychać echo lasu, symbol wolności, przodków i romskiej tradycji. Papusza, pisząc o swojej koczowniczej duszy, oddaje hołd kulturze nomadów, opowiadając o życiu w taborze, o tęsknocie za przestrzenią, o pięknie natury. Jej wiersze to prawdziwe perełki, pełne surowej, ale pięknej poezji, ukazujące siłę i kruchość kobiecej duszy. Papusza nie boi się mówić o bólu, o rozczarowaniach, o samotności, ale też o nadziei, o miłości, o radości.
"Lesie, ojcze mój" to podróż do świata pełnego kontrastów, gdzie harmonia natury przeplata się z brutalnością rzeczywistości. Papusza, ukazując swoją codzienność, opowiada o ludzkich losach, o walce z przeciwnościami losu, o dążeniu do wolności. Wiersze Papuszy w przekładzie i ze wstępem Jerzego Ficowskiego zachwycają prostotą i szczerością. Ich siła tkwi w połączeniu autentyzmu z mistrzowskim językiem. To prawdziwy skarb dla miłośników poezji, dla tych, którzy pragną poznać kulturę Romów oczami osoby, która nią żyje. Papusza, autorka zbioru "Lesie, ojcze mój", była wyjątkową osobą, romską poetką, która zapisała się w historii polskiej literatury. Jej twórczość to świadectwo siły i piękna romskiej kultury.