Patryk Zimny - Przejście

Przejście: Poezja na krawędzi przepaści

W tomie "Przejście" Patryk Zimny stawia na maksymalizm – to nie tylko hasło, ale i główne wyzwanie jego poetyckiej wędrówki. W jego wierszach odnaleźć można drogę ku sacrum, ku wieczności i sprawom ostatecznym, ale zarazem wyraźnie dostrzegalną niedostępność tego celu. Zimny widać przepaść między patos a trywialnością, między wielkością aspiracji a żałosnością substytutów oferowanych przez codzienność. Poeta pragnie pisać o rzeczach wielkich, ale odrzuca ich żałosne substytuty, które nas otaczają. Program poetycki Patryka Zimnego opiera się na myśleniu istotnościowym i geologii sensu, ukrytego gdzieś pod powierzchnią języka. Ta "nienowa utopia" może spełnić się jedynie w uparcie powtarzanym postulacie, gdyż nie ma szans na realizację w postaci jakiegoś "negatywu słowa", który mógłby odkryć prawdę z pozycji antypoezji. Wyobraźnia Zimnego jedynie przechadza się krawędzią przepaści, bez pokusy samobójczego skoku ani ryzykownego "przejścia". Sam widok przepaści uczy pokory i wpisuje wiersze w cudzysłowowy dystans, zaznaczający, że jako niedoskonałe twory języka są jedynym sposobem zbliżenia się do prawdy. Prawdy, którą trzeba (ale której nie można) odkrywać poznaniem pozawerbalnym. Wiersze Zimnego są wiarygodnym świadectwem niemocy dotarcia do prawdy słowem. Są to poetyckie rozważania o granicach języka, o nieuchwytności prawdy, o tęsknocie za czymś większym, nieuchwytnym i ostatecznym. Patryk Zimny to jeden z najciekawszych współczesnych poetów polskich, którego twórczość charakteryzuje głęboka refleksja, wyrafinowane użycie języka i nieustanne poszukiwanie prawdy, która pozostaje poza zasięgiem słów.