Peter Handke - Kaspar

Kaspar - Sztuka o stworzeniu i uwięzieniu człowieka przez język

„Kaspar” Petera Handkego to nie historyczne odtworzenie życia prawdziwego Kaspara Hausera, ale odważne zanurzenie się w jego tajemnicę. To nie biografia, a metafora. Dramat skupia się na tym, co możliwe, a nie na tym, co było. Handke kreśli portret człowieka zbudowanego z języka, a zarazem uwięzionego w jego klatce. Historia Kaspar Hausera - chłopca, który w wieku szesnastu lat pojawił się na ulicach Norymbergi, mówiąc tylko: "chcę być jeźdźcem, jak mój ojciec" - stanowi punkt wyjścia dla Handkego. To historia tajemnicy, która od lat inspiruje artystów i badaczy. Wszyscy, od Hausera do Handkego, zadają sobie pytania: skąd pochodził, jak kształtowało go milczenie, co wydarzyło się w jego życiu? "Kaspar" to jednak nie odpowiedź na te pytania, ale raczej ich eksploracja. To dramat o tworzeniu człowieka przez język, a równocześnie o jego uwięzieniu przez ten sam język. To sztuka, która mogłaby nosić tytuł "Tortura Mówienia".
Handke w swoim utworze pokazuje, jak łatwo można człowieka ukształtować, a zarazem pozbawić go wolności za pomocą słów. Kaspar Hauser, uczy się mówić, ale czy uczy się również myśleć? Czy jego słowa odzwierciedlają jego własną wolę, czy narzuconą przez społeczeństwo? Handke stawia te pytania, nie dając jednoznacznych odpowiedzi. "Kaspar" to potężny i niepokojący dramat, który stawia pytania o naturę człowieka i jego relację z językiem. Jest to utwór, który wstrząsa, prowokuje do refleksji i pozostawia trwające echo w umysłach czytelników. Peter Handke, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, to jeden z najwybitniejszych współczesnych dramaturgów. W "Kasparze" odnajdujemy jego charakterystyczne cechy: krytykę społeczeństwa, odważne eksperymentowanie z językiem i fascynację tajemnicą.