Phyllis Dorothy James - Ludzkie dzieci

Zanurzenie w ciszę: "Ludzkie dzieci" P.D. James

Rok Omega. Rok 1995. Rok ostatniego dziecięcego śmiechu. Rok, w którym ludzkość stanęła na krawędzi przepaści, wpatrując się w otchłań niepłodności. Wyobraź sobie świat bez radosnego gwaru placów zabaw, bez beztroski malowanej na twarzach najmłodszych, bez nadziei na przyszłość kiełkującej w oczach matek. Wyobraź sobie świat pogrążony w ciszy, gdzie echo przeszłości odbija się od pustych kołysek, a każdy kolejny dzień jest krokiem ku nieuchronnemu końcowi. W tym właśnie świecie, naznaczonym piętnem bezdzietności, poznajemy Theo Farona, zgorzkniałego akademika szukającego ukojenia w ramionach obojętności. Dawno porzucił marzenia o lepszym jutrze, godząc się z losem, jaki zgotował ludzkości okrutny kaprys natury. Jego egzystencja, pozbawiona celu i znaczenia, staje się jednak fundamentem dla niezwykłej historii, która niczym rwący potok wdziera się w jego uporządkowany świat. Spotkanie z Julian, młodą i tajemniczą kobietą, okazuje się punktem zwrotnym w życiu Theo. Wciągnięty w wir spisku i walki o wolność, staje się trybikiem w machinie, która może odmienić los ludzkości. Tajemnica, jaką skrywa Julian, okazuje się ciężarem nie do udźwignięcia, a zarazem iskrą nadziei, która rozpala w sercach uśpioną wiarę. Oto bowiem okazuje się, że w świecie pogrążonym w beznadziei, gdzie życie straciło swą wartość, na świat przyszło dziecko. "Ludzkie dzieci" to nie tylko powieść o dystopijnej przyszłości, ale przede wszystkim poruszająca opowieść o sile ludzkiego ducha, o odwadze i poświęceniu w obliczu ostatecznego zagrożenia. To historia o tym, że nawet w obliczu zagłady, iskra nadziei może rozpalić ogień, który odmieni losy świata. P.D. James, mistrzyni suspensu i wnikliwa obserwatorka natury ludzkiej, w swojej powieści stawia pytania o istotę człowieczeństwa, o cenę wolności i o sens istnienia w świecie pozbawionym przyszłości.