Ricardo Piglia - Sztuczne oddychanie

Sztuczne Oddychanie - powieść o oddechu historii

Ricardo Piglia, mistrz argentyńskiej prozy, w "Sztucznym Oddychaniu" snuje intrygującą opowieść o pamięci, tożsamości i nieuchronnym splocie przeszłości z teraźniejszością. Powieść, utrzymana w konwencji kryminału, stawia przed czytelnikiem złożone pytania o rolę jednostki w obliczu burzliwych czasów. W centrum historii stoi Emilio Renzi, młody pisarz, który pod wpływem fascynacji rodzinnymi fotografiami, a zwłaszcza postacią swojego wuja Marcela, decyduje się napisać swoją pierwszą powieść. Historia Marcela, naznaczona tragicznym losem, odbija się echem w prasie i wywołuje w Emiliu poczucie tajemnicy i fascynacji. Po publikacji powieści, Marcelo, który naucza gdzieś na prowincji, wysyła do siostrzeńca list. Rozpoczyna się korespondencja, która stanowi punkt wyjścia dla wydarzeń opisanych przez Piglię. W listach Marcela, przepełnionych gorzkim humorem i autoironią, odnajdujemy echa historii Argentyny, jej turbulentnego rozwoju i zmagania z własną tożsamością. Piglia umiejętnie splata opowieść o wuju i siostrzeńcu z refleksją nad mechanizmami historii, ukazując jej wpływ na indywidualne losy. Jednym z kluczowych elementów powieści jest postać Tardowskiego, uznawana za literackie wcielenie Witolda Gombrowicza. Tardowski, ekscentryczny pisarz, odgrywa rolę katalizatora wydarzeń, nawiązując do tematu intelektualisty i jego relacji z społeczeństwem. "Sztuczne Oddychanie" to powieść o poszukiwaniu prawdy, o zmaganiu się z przeszłością, o oddechu historii i o tym, jak poważne wybory stają się częścią naszych życiorysów. Ricardo Piglia, w uznaniu za wyjątkowe dokonania literackie, został laureatem licznych nagród, w tym Nagrody Konrada Adenauera.